Ipinanganak tayong walang cellphone.
Nabuhay tayong walang cellphone.
Mamatay tayong hindi madadala ang cellphone.
Kung tutuusin, kayang-kaya naman nating mabuhay ng hindi gumagamit ng cellphone. Makakain tayo. Makatutulog, at magagawa ang mga gawain sa pang-araw-araw. Maari tayong mabuhay at mamamatay nang hindi man lang nakakagamit ng cellphone. Mawawalan lang tayo ng pinakamabilis na paraan upang makakonekta sa iba ngunit kung iisipin natin, kayang-kaya iyan.
Kailan ka lang ba natutong mag-cellphone? Hindi ba’t noong binigyan ka lang naman ng magulang mo nito o dili nama’y nahiram mo sa iba. kaya hindi mo maidadahilan at hinding hindi mo pwedeng sabihin na “I can’t live without cellphone” o kaya naman “mamatay ako.”
Cellphone— ginagamit ito ng mga taong kailangan ng koneksyon, mga taong busy at kailangan nang makipag-usap, mga nagmamadali, mga naliligaw, mga nagliligawan, mga OFW, mga nagtatanong ng assignments, mga humihingi ng advice, mga nangungutang, mga nagpapasa ng ‘gm’ o group message, mga nagpo-forward ng quotes, mga naggu-goodmorning/afternoo
Hindi lahat ng gamit ng cellphone ay importante. hindi lahat ng gumgamit nito ay para sa mga importanteng bagay. iyong iba, kailangan. iyong iba, hindi. Pero kung iisipin, SANAYAN LANG IYAN!
May ibang taong hindi gumagamit ng cellphone. Ako, kaya ‘ko e Ikaw?
“Para saan ba ang cellphone na may camera? kung kailangan sa buhay iyon, dapat matagal na ‘kong patay.”
-bob ong
Vanessa F. Burton
2010-11900
No comments:
Post a Comment