Cellphone (Vanessa F. Burton)

Ipinanganak tayong walang cellphone.

Nabuhay tayong walang cellphone.

Mamatay tayong hindi madadala ang cellphone.

Kung tutuusin, kayang-kaya naman nating mabuhay ng hindi gumagamit ng cellphone. Makakain tayo. Makatutulog, at magagawa ang mga gawain sa pang-araw-araw. Maari tayong mabuhay at mamamatay nang hindi man lang nakakagamit ng cellphone. Mawawalan lang tayo ng pinakamabilis na paraan upang makakonekta sa iba ngunit kung iisipin natin, kayang-kaya iyan.

Kailan ka lang ba natutong mag-cellphone? Hindi ba’t noong binigyan ka lang naman ng magulang mo nito o dili nama’y nahiram mo sa iba. kaya hindi mo maidadahilan at hinding hindi mo pwedeng sabihin na “I can’t live without cellphone” o kaya naman “mamatay ako.”

Cellphone— ginagamit ito ng mga taong kailangan ng koneksyon, mga taong busy at kailangan nang makipag-usap, mga nagmamadali, mga naliligaw, mga nagliligawan, mga OFW, mga nagtatanong ng assignments, mga humihingi ng advice, mga nangungutang, mga nagpapasa ng ‘gm’ o group message, mga nagpo-forward ng quotes, mga naggu-goodmorning/afternoo

n/evening, mga nangangamusta…

Hindi lahat ng gamit ng cellphone ay importante. hindi lahat ng gumgamit nito ay para sa mga importanteng bagay. iyong iba, kailangan. iyong iba, hindi. Pero kung iisipin, SANAYAN LANG IYAN!

May ibang taong hindi gumagamit ng cellphone. Ako, kaya ‘ko e Ikaw?

“Para saan ba ang cellphone na may camera? kung kailangan sa buhay iyon, dapat matagal na ‘kong patay.”

-bob ong

Vanessa F. Burton

2010-11900

Biyernes ng Gabi

Biyernes. Wala akong magawa. Napagtripan kong magbukas ng Net at nagbasa ng newsfeed sa facebook. Walang ipinagbago ang laman ng status messages nila sa wall mula ng makuha namin ang diploma namin nung nakaraang Abril. Lahat ay nangangarap na makabit ang mga letrang E, N, G at R sa kanilang pangalan pagdating ng Oktubre (pwede rin Nobyembre kung mauusod dahil uso na rin ang pag-uusod ng pagkuha ng lisensya dito sa Pinas).

Sa tuwing babasahin ko ang bawat isa doon, natutuwa ako sapagkat karamihan sa kanila ay bukas ang isip para mangarap at abot-kamay na nila ang kanilang mga pangarap. Marami sa kanila ang nagsusunog na ng mga sunog na nilang kilay maikabit lang ang mga letrang iyon. May ilan na nagdo double contract sa mga review center masilat lang ang mithi. May ilan naman na nagseseryoso at umiiwas na sa mga distraksyon makasama lang nila at makabanding ang kani-kanilang mga review materials. Halos lahat abala na sa mga panahong ito.

Pero iba ang sa akin. Oo, tulad nga nila, gumigising din ako ng maaga at nagpupuyat sa gabi subalit hindi para humawak ng libro na may kinalaman sa pinagkadalubhasaan ko noong nasa kolehiyo pa ako, kundi para magpaalila sa grupo ng taong hindi ko naman kaano-ano. Tumanggap ng utos nila para gawin ang bagay na medyo malayo sa inaral ko pero hindi naman nalalayo ng husto (ang labo ng linyang ito 'no? ) . Oo, tulad nila, may natutunan ako pero hindi mga bagong equation, theorem, o kaya eksplanasyon na pinagkakaabalahan kong idepensa sa mga kamag-aral ko noon, kundi mga katotohanang lalong nagdidiin sa akin na mayroon talagang mga nais akong marating na mukhang imposible para sa akin. Ginagawa ko ang mga ito dahil sa isang bagay na naglilimita sa akin na abutin din ang pangarap na inaabot na ngayon ng mga dati kong mga kaklase at kaibigan - pera.

Oo, tama yan nga. Ito ang dahilan kung bakit sa halip na magsunog ng kilay pagkatapos grumadweyt ay nagbanat na lang buto at magpiga ng utak para lang kumita ng salaping dadaan lang sa palad ko tuwing a-kinse at a-trenta. Hanggang leeg ang kabi-kabilang atraso ng pamilya namin sa kung sinu-sino noong nag-aaral pa ako. Kaya sa tuwing bubuksan ko ang account ko at makikita ang mga status nila, kahit unti tinatablan ako.

Biyernes. Matapos kong pagtripang basahin ang lahat ng kanilang status, kuntento na ako. Tinanggap ko na ang katotohanang matatagalan pa bago ko makuha ang mga letrang iyon. Matatagalan pa bago ko maranasan ang mga nararanasan ng ilan ngayon. Totoo ang mundo ito ay punung-puno ng limitasyon at malinaw na sa akin ngayon. Ngunit, sa kabila nito, napatunayan ng mga letrang iyon at mga status messages na iyon na ang lahat ng nangyayari sa bawat isa ay may dahilan. Humahanap lang ng tamang tiyempo para sa bawat isa. At ipinagpapasalamat ko na nalaman ko ito ng mas maaga.

PS. Ilibre niyo ko pag pumasa kayo ha.